خبرگزاری هرانا : سعیده پورآقایی (آمایی) دختر جوانی است که اکنون پیکر او در یکی از قبور گمنام قطعه 302 بهشت زهرا دفن شده است. سعیده پورآقایی تنها فرزند جانباز شهید عباس پورآقایی (آمایی) است که در یکی از شبهای پس از انتخابات در حالی که به الله اکبر گفتن شبانه بر پشت بام خانهشان در خیابان دولت ، تهران مشغول بود، از سوی نیروهای لباس شخصی وابسته به بسیج دستگیر شد.
به گزارش ادوار: پس از 20 روز جنازه او در یکی از سردخانههای جنوب تهران از سوی مادرش شناسایی شد. اما مسئولان ذیربط از تحویل جنازه به مادرش خودداری کردند و حالا پس از هفتهها بیخبری خانوادهاش مطلع شدهاند او به صورت مخفیانه در قطعه 302 بهشت زهرا به خاک سپرده شده است.
بر اساس این گزارش، خانواده این جانباخته که در طی هفتههای اخیر به شدت تحت فشار بودند تا از افشای ماجرا خودداری کنند. اما بالاخره سکوت درباره این ماجرا شکسته شد و ماجرای تاسفبرانگیز ظلمی که بر این ایشان رفته، از سوی برخی افراد مطلع، شرح داده شده است که «موج سبز آزادی» برای رعایت مسائل امنیتی از ذکر نامشان معذور است.
به گفتهی مطلعان، سعیده پورآقایی پس از بازداشت مورد تجاوز وحشیانه قرار گرفته و سپس به قتل رسیده است. متجاوزان جنازهی وی از زانو به بالا در اسید سوزاندهاند تا آثار این جنایت شنیع به صورت کامل از بین برود. سپس خانوادهی وی تحت فشار قرار میگیرند تا علت مرگ دخترشان را بیماری شدید کلیوی اعلام کنند.
این موضوع در حالی اتفاق میافتد که جنازهی سعیده اساسا به خانواده تحویل نشده است و شنیدن خبر بیماری سعیده موجب تعجب اقوام وی شده است که اطمینان دارند سعیده سابقهی هیچ نوع بیماری نداشته است؛ و همین دروغ بود که در نهایت به افشای ماجرا منجر شد.
گفتنی است مراسم ختم شهید سعیده پورآقایی (آمایی) روز شنبه هفتم شهریور به صورت محدود در مسجد جامع قلهک (محل زندگی وی) برگزار شد
خبرگزاری هرانا : زنان عضو تعاونیهای مسکن مهر شهرستان شوشتر به ناگهان از لیست متقاضیان حذف شدند. در این رابطه زنان نامه و طوماری اعتراضی تهیه و به استاندار خوزستان ارائه کردند.
به گزارش شهاب نیوز در بخشی از این نامه آمده است: ما زنان متاهل اکنون در ادارات مختلف از جمله اداره مخابرات، بهداشت، ایثارگران و نهضت سوادآموزی شهرستان شوشتر مشغول به کار هستیم که از سال 85 تاکنون به امید این که واجد شرایط عضویت در تعاونی مسکن هستیم و تمام شرایط آن زمان را داریم،
در این تعاونیها ثبت نام کردهایم و همسران ما به دلیل این ثبت نام عضو هیچ تعاونی دیگری نشدهاند. اکنون با گذشت چند سال از این جریان و در مرحله نتیجهگیری، پس از این که به زحمت فراوان، مبالغ خواسته شده از طرف تعاونیهای مربوطه را به حساب تعاونیها واریز کرده و زندگی را به سختی گذراندهایم تا شاید در آینده صاحبخانه شویم، حالا از طرف اداره تعاون شهرستان شوشتر، اسامی ما از لیست تعاونیها حذف شده است و اعلام کردهاند که واجد شرایط نیستیم و باید انصراف دهیم.
در هند، چين و آفريقا ميليون ها ميليون زن ناپديد شده اند. آنها گم نشده اند بلکه مرده اند. آنها قربانيان خشونت، تبعيض و غفلت دنياي امروز هستند. دانشگاه بريتيش کلمبيا سعي دارد آنها را پيدا کند، البته نه اين زن ها را، بلکه تعداد و سن اين قربانيان آن چيزي است که کارشناسان به دنبال آن هستند. يافته ها در اين باره تصوير اسفباري از تبعيض جنسيتي در اين دنياي توسعه يافته را نشان مي دهد.
واژه «زنان ناپديد شده» در سال 1990 زماني که يک اقتصاددان هندي با نام آمارتيا سن به آمار حيرت انگيزي دست يافت به وجود آمد. او با تحقيقاتي که در آسيا و آفريقا انجام داد به اين نتيجه رسيد که 100 ميليون زني که بايد زنده باشند، زنده نيستند و به خاطر دسترسي نابرابر به خدمات پزشکي، غذا و خدمات اجتماعي جان خود را از دست داده اند. در واقع به نظر مي رسد اين عوامل باعث شده ميزان مرگ و مير زنان نسبت به مردان از ميزان طبيعي بسيار بيشتر باشد. در اين مناطق زنان مي ميرند چرا که زندگي شان بي ارزش قلمداد مي شود.
در سراسر دنيا ميزان تولد نوزادان پسر نسبت به نوزادان دختر بيشتر است، اما در جوامعي که زنان و مردان از خدمات برابري بهره مي برند، زنان مقاومت بيشتري نسبت به بيماري ها نشان مي دهند و در نتيجه عمر طولاني تري نسبت به مردان دارند. اما يافته هاي سن حاکي از آن است که نرخ مرگ زنان در بيشتر کشورهاي آسيايي و شمال آفريقا بسيار بيشتر از مردان است. پس از تحقيقات سن، گروه هاي ديگري هم به صورت آکادميک به مطالعه در اين زمينه پرداختند و در سال 2005 سازمان ملل اعلام کرد در حدود 200 ميليون زن در جهان ناپديد شده اند.
دکتر سيوان اندرسون در دفترش در دانشگاه بريتيش کلمبيا با بررسي اين مطالعات سعي دارد به دلايل مرگ اين همه زن دست پيدا کند. او مي گويد؛ «مساله تبعيض جنسيتي بسيار مهم است چرا که تعداد زناني که بايد زنده باشند اما نيستند بيش از حد تصور است.» اين محقق 40 ساله اخيراً مطالعاتش را در اين زمينه بر کشورهاي چين، هند و کشورهاي جنوبي صحراي آفريقا متمرکز کرده است. او در ادامه حرف هايش مي گويد؛ «در گذشته يي نه چندان دور مردم تصور مي کردند «زنان ناپديد شده» در ماه هاي اول زندگي و تا چهار سالگي مي ميرند، اما ما به اين نتيجه رسيده ايم اکثر زنان در سنين بالاتر جان خود را از دست مي دهند.» کشتن نوزادان دختر مدتي در هند و چين بسيار رايج بود اما حقيقت بسيار پيچيده تر از اينهاست.
خانم اندرسون با بررسي سن زنان ناپديد شده به اين نتيجه رسيده که اکثر آنها پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکي جان خود را از دست مي دهند که اين ميزان در هند 66 درصد، در چين 55 درصد و در آفريقا 83 درصد است. در کشورهاي آفريقايي دليل اصلي مرگ و مير زنان ايدز است که سالانه باعث مي شود 600 هزار زن بيش از مردان جان خود را از دست بدهند. اما در چين دليل اصلي 141 هزار مرگ بيشتر زنان نسبت به مردان خودکشي آنها است. چين تنها کشوري است که در آن زنان بيشتر از مردان خودشان را مي کشند. آنها معمولاً با آفت کش هايي که در مزارع استفاده مي شود دست به خودکشي مي زنند.
در هند فاکتوري که «مصدوميت و آسيب ديدگي» خوانده مي شود باعث مرگ 86 هزار زن در مقايسه با مردان مي شود. در سال 2000 تنها 86 هزار زن ميان 15 تا 29 سال در اثر آسيب ديدگي جان خود را از دست دادند. خانم اندرسون که تحقيقات مفصلي در خصوص مرگ زنان در هند انجام داده، مي گويد؛ در بسياري از موارد مردها همسران خود را به آتش مي کشند و اگر دادگاهي براي اين قتل برگزار شود مدعي مي شوند همسران شان در آشپزخانه در اثر بي احتياطي آتش گرفته اند. مساله جهيزيه دختران در هند از ديگر عوامل موثر در مرگ و مير زنان است. بسياري از خانواده ها اگر عروس هايشان جهيزيه خوبي نداشته باشند آنها را شکنجه بدني مي دهند. به اعتقاد خانم اندرسون اگر فرهنگ سازي درستي در زمينه جهيزيه دختران انجام نشود اين مساله مي تواند به يک بحران بدل شود. در هند جهيزيه يي که خانواده هاي داماد براي عروسي طلب مي کنند در اکثر موارد شش برابر درآمد سالانه يک خانواده است.
اين در حالي است که در اين مناطق خدمات بهداشتي ابتدا به مردان ارائه مي شود و بسياري از زنان به خاطر عدم توجه به بيماري هايشان جان خود را از دست مي دهند. مساله تبعيض جنسيتي هميشه همراه با مسائل بيولوژيکي، اجتماعي، محيطي، رفتاري و اقتصادي بوده است، بنابراين مقابله با اين مساله بدون در نظر گرفتن فاکتورهاي ذکر شده امکان پذير نخواهد بود.
برگرفته از THE STAR
منبع: ایران پرس نیوز
نارین محمدی
89
سال پیش در چنین روزی برای اولین بار زنان آمریکا حق رأی گرفتند. حق رأی زنان برای اولین بار در ژوئیه 1848در آمریکا پیشنهاد شد. این پیشنهاد توسط الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت ارائه شد. شارلوت وودوارت یکی از زنانی بود که در مجمع حضور داشت. او در ان زمان تنها نوزده سال داشت.
در سال 1920 زمانی که زنان موفق به کسب حق رأی شدند، شارلوت تنها از شرکت کننده زنده از سال 1848 بود که در کنوانسیون شرکت داشت. او در آنزمان هشتادویک ساله بود.
برخی از مبارزات علیه رنجهایی که زنان می بردند در اوایل قرن بیستم ایالت به ایالت موفق می شد. “پل آلیس” حزب زنان را در سراسر کشور راه انداخت و در ادامه با استفاده از تاکتیکهای رادیکال برای احقاق حق رأی زنان و برای اصلاح قانون اساسی بکار می برد. آنها جلو کاخ سفید تجمع کردند و تظاهرات و اعتصابات بزرگ راه انداختند، هزاران تن از زنان معمولی هم دستگیر و زندانی شدند.
اما بالأخره همه این مبارزات در 26 اگوست 1920 نتیجه داد و زنان توانستند به حق رأی دست یابند که این خود راه را برای مبارزه برای سایر حقوق پایمال شده زنان هموار کرد.
اما فردا سومین سالگرد تولد کمپین یک میلیون امضاست. کمپینی که زنان ملیتهای مختلف در ایران را همصدا و متحد کرد. کمپینی که در نتیجه مبارزات چند ساله زنان ایران شکل گرفت و زنان و مردان را به عرصه اعتراضات به قوانین تبعیض آمیز کشاند.
فعالان حقوق زنان در ایران به مبارزه با آپارتاید جنسی از طریق کمپین یک ملیون امضا پرداختند. جمع آوری یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان در ایران. قوانینی که در آن زن نصف مرد حق دارد، حق حضانت فرزند ندارد، حق دریافت پاسپورت بدون اجازه همسر یا پدر را ندارد، حق طلاق ندارد و نمی تواند در حکم قاضی قضاوت کند.
در مدت کمتر از سه سال از راه اندازی کمپین کم نبودند زنانی برای جمع اوری امضا تلاش کردند و به این بهانه مجرم شناخته شده و دستگیر و در زندانها شکنجه و مجازات شدند و همچنین مردان جوانی که با تمام وجود یکسانی را باور کردند و به میدان آمدند باتوم خوردند و زندانی هم شدند.
اگر مبارزات زنان امریکا برای بدست آمردن حق رأی 72 سال طول کشید یکی از دستاوردهای مبارزات زنان ایران تنها پس از دو سال و چند ماه از تولد اولین کمپین سازمان یافته از طرف زنان در ایران، این بود که بعد از سی سال مردم ایران توانستند همسر کاندیداهای خود برای ریاست جمهوری را در کنار او و در رسانه ها ببینند.
به امید آزادی اعضای کمپین یک میلیون امضا.
