اعتراضات در سراسر جهان به برخورد حکومت ایران با مخالفان دولت

بی بی سی: معترضان به نحوه برخورد حکومت ایران با مخالفان دولت این کشور، روز شنبه ۳ مرداد (۲۵ ژوئیه) در سراسر جهان در تجمع هایی خواستار پایان یافتن این برخوردها و آزادی زندانیان سیاسی در ایران شدند.

بعضی از سرشناس ترین گروه های بین المللی مدافع حقوق بشر مانند عفو بین الملل و سازمان دیده بان حقوق بشر از مراسم “روز جهانی اتحاد برای ایرانیان” که در بیش از هشتاد شهر جهان برنامه ریزی شده بود، حمایت کردند.

مجموعه عکس های مرتبط

• آلبوم عکس: تجمع در نقاط مختلف دنیا برای ‘اتحاد با ایرانیان’

در لندن هزاران تظاهرکننده در مقابل ساختمان سفارت ایران تجمع کردند. تجمع های مشابهی در بروکسل، آمستردام، برلین، مسکو، اسلام آباد، ژنو، سیدنی، ملبورن، آدلاید، کانبرا، توکیو، سئول و چند شهر دیگر برگزار شده است.

تظاهرکنندگان می گویند که صدها و حتی هزاران تن از مردم ایران در جریان اعتراض به نحوه برگزاری و نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری این کشور بازداشت شده اند و باید آزاد شوند.

تظاهرکنندگان در لندن علیه دولت محمود احمدی نژاد شعار دادند و پارچه نوشته هایی حمل کردند که بر آنها نوشته شده بود: “آزادی برای ایران”، “رأی من کجا است؟” و “نه! نمی توانید”.

در آمستردام، شیرین عبادی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل برای صدها تظاهرکننده سخنرانی کرد و از جامعه بین المللی خواست که نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ایران را نپذیرند و خواستار برگزاری مجدد انتخابات با نظارت سازمان ملل شوند.

او در مورد تبدیل شدن ایران به یک زیمبابوه دیگر هشدار داد.

تجاوز به دختر جوان قبل از اعدام

 

شهرزادنیوز: در مصاحبه‌ای شوک‌آور و غیر مترقبه که وحشی‌گری نظام مذهبی علی خامنه‌ای رهبر رژیم ایران را آشکار می‌سازد، یکی از اعضای بسیج به گزارشگر ما از نقش خود در سرکوب تظاهرات خیابانی مخالفان در هفته‌های اخیر صحبت کرد.

او هم‌چنین جزئیات کارهای خود را در این نیرو، از جمله مشارکت اجباری در تجاوز به دختران جوان ایرانی در شب قبل از اعدام، فاش ساخت.

این گفتگو، تلفنی و به صورت ناشناس انجام شده است. فرد رابط نیز منبع قابل موثقی است که هویت او را نمی‌توان فاش ساخت.

نیروی داوطلبانه بسیج که در سال 1979 با نام “ارتش مردمی” توسط روح الله خمینی پایه گذاشته شد، تحت نظر سپاه پاسداران قرار دارد و به شدت به جانشین خمینی، خامنه‌ای، وفادار می‌باشد.

این عضو بسیج که متأهل و دارای فرزند است، کمی پس از آزادی‌اش از زندان به مصاحبه پرداخت. او به “جرم” آزادی یک پسر 13 ساله و یک دختر 15 ساله که طی اعتراضات پس از انتخابات دستگیر شده بودند، بازداشت شده بود.

وی می‌گوید: “تعداد زیادی از اعضای پلیس و نیروهای امنیتی هم بازداشت شده بودند، زیرا با تظاهرکنندگان خیابانی با ملایمت برخورد کرده بودند یا بدون مشورت با مقام بالاتر، آن‌ها را آزاد کرده بودند.”

او بخش زیادی از خشونت‌های اعمال شده توسط دستگاه امنیتی ایران علیه مخالفان را به گردن “نیروهای امنیتی وارداتی” – جوانان 14، 15 ساله‌ای – انداخت که از روستاهای کوچک به شهرهای بزرگ‌تر و محل تجمعات معترضان آورده شده‌اند.

او گفت: “به این جوانان 15 ساله چنان قدرتی داده می‌شود که متأسفانه باید بگویم از آن سوء استفاده می‌کنند. این بچه‌ها هر کاری که دوست دارند می‌کنند – مردم را مجبور می‌کنند کیف پولشان را خالی کنند، هر چه بخواهند از مغازه‌ها برمی‌دارند بی آن که پولش را بپردازند و دختران جوان را دستمالی می‌کنند. این دختران از ترس آرام می‌مانند و می‌گذارند هر کاری که بسیجی‌ها دلشان می‌خواهد با آن‌ها بکنند.”

این نوجوانان و “لباس شخصی‌ها” هستند که به اسم رژیم، بیش‌تر این جنایت‌ها را مرتکب می شوند.

از او درباره نقش‌اش در سرکوب وحشیانه مخالفان پرسیده شد و این که آیا مردم را کتک زده است و آیا پشیمان است. او در پاسخ چنین طفره رفت: “من به تظاهرات‌کنندگان حمله نکرده ام – تازه اگر هم کرده باشم، دستورات را اجرا کرده ام. پشیمان نیستم.” و ادامه داد: “به جز از دوران نوجوانی‌ام که زندانبان بودم.”

او می‌گوید مادرش او را به بسیج برده است.

“در شانزده سالگی مادرم مرا به یکی از پایگاه‌های بسیج برد و التماس کرد تا مرا زیر بال و پر خودشان بگیرند، چون هیچ کس را نداشتم و آینده‌ای پیش رویم نبود. پدرم در جنگ عراق شهید شده بود و مادرم نمی‌خواست که معتاد یا لات خیابانی بشوم. چاره‌ای نداشتم.”

می‌گوید خیلی زود در بسیج به مقام بالایی رسیده است و “مافوق‌هایم چنان از من راضی بودند که در 18 سالگی به من این “افتخار” داده شد که با دختران اعدامی، پیش از اعدام ازدواج کنم.”

به گفته وی، در جمهوری اسلامی، اعدام دختران باکره، هر جرمی که مرتکب شده باشند، غیر قانونی است. بنابراین در شب پیش از اعدام، مراسم “ازدواج” انجام می‌گیرد؛ یعنی دختر باکره مجبور می‌شود تا با یکی از زندانبانان رابطه جنسی داشته باشد، در واقع “شوهرش” به او تجاوز می‌کند.

او می‌گوید: “از این کار پشیمانم.، با آن که ازدواج قانونی بود.”

پس اگر “قانونی” بود، چرا پشیمانی؟

“چون می‌دیدم که این دختران از شب “عروسی” بیش‌تر از اعدام صبح روز بعد، می‌ترسیدند. و همیشه مقاومت می‌کردند، به طوری که مجبور می‌شدیم در غذایشان قرص بریزیم. صبح که دختر بلند می‌شد، دیگر اثری از حیات در او دیده نمی‌شد، مثل این که آماده یا خواستار مرگ بود.”

“یادم می‌آید که پس از تجاوز صدای گریه و فریادشان را می‌شنیدم.” او هیچ وقت فراموش نمی‌کند که چطور یکی از این دختران به صورتش و گردنش چنگ ‌انداخت. او تمام بدنش را زخمی کرده بود.”

دوباره به وقایع هفته‌های اخیر برمی‌گردیم و به تصمیم او مبنی بر آزادی دو نوجوان زندانی. او می‌گوید “صادقانه” نمی‌داند چرا آن‌ها را آزاد کرده است، تصمیمی که به دستگیری خودش منجر شد. “اما به گمانم چون خیلی جوان بودند. آن‌ها شبیه بچه‌ها بودند و می‌دانستم اگر آزاد نشوند، چه بر سرشان می‌آید.”

می‌گوید پسر در “13 سالگی و دختر در 9 سالگی بالغ و مسئول اعمالش است” و “آزادی دختر 15 ساله واقعا مرا به دردسر انداخت.”

می‌گوید موقع بازداشت شکنجه نشده و درست و حسابی هم بازجویی نشده است. “فقط در یک اتاق کوچک تنها زندانی بودم. تنهایی سخت است. بنابراین بیش‌تر اوقات دعا می‌کردم و به زن و بچه‌هایم فکر می‌کردم.”

 

حمایت گوگوش از اعتصاب غذای اکبر گنجی و دیگر روشنفکران ایران در برابر مقر سازمان ملل در نیویورک

سلام به همه ی مردم ایران و هموطنان خارج از کشور در یکماه اخیر به دقت اخبار و رویدادهای ایران را تعقیب کرده و می کنم. با دیدن تصاویر مردمی که زخمی و کشته می شدند، گریستم و می گریم. همچون همه ی ایرانیان مقیم خارج، دل من در شهرهای ایران است. در تمامی لحظات کوشش می کنم تا در عالم خیال به سلول های انفرادی زندانها بروم و از نزدیک شاهد آنچه بر آنها می رود باشم. این تجربه ی دردناکی است که از سر می گذرانم. با خود می اندیشم وقتی تجربه ی خیالین سلول های انفرادی این همه دردناک است، فرزندان دلیر ایران چگونه این تجربه ی عینی را از سر می گذرانند. یک سو زندانیان چشم بسته و بی خبر از دنیا قرار دارند، و در سوی دیگر،بازجویانی که از هر وسیله ای برای خورد کردن فرزندان دلیر ایران زمین استفاده می کنند. باید برای آزادی آنها کاری کرد. من ضمن اعلام حمایت از اعتصاب غذای اکبر گنجی و دیگر روشنفکران ایران در برابر مقر سازمان ملل در نیویورک،از همه ی ایرانیان مقیم آمریکا دعوت می کنم تا در این تحصن شرکت کنند و صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان برسانید. من هم به عنوان یک ایرانی ، که دل در گرو آبادی و آزادی و سربلندی ایران دارد،در اولین روز این برنامه (31 تیر- 22 جولای) در کنار شما در این تحصن شرکت خواهم کرد تا بتوانیم برای آزادی کلیه ی زندانیان سیاسی- عقیدتی گامی به پیش برداریم. دوستدار همه ی شما گوگوش

منبع: کردانه

شرایط سخت تر می شود/پروین اردلان در گفت و گو با روز

حکم شش ماه حبس تعزیری پروین اردلان، جلوه جواهری، ناهید کشاورز و مریم حسین خواه به اتهام “تبلیغ علیه نظام از طریق فعالیت در دو سایت زنستان و تغییر برای برابری” در دادگاه تجدید نظر به شش ماه حبس تعلیقی تبدیل شد. پروین اردلان یکی از این چهار فعال در گفت و گو با روز به اظهار نظر در مورد وقایع پس از انتخابات و نقش جنبش زنان پرداخته است.

اردلان در مورد پرونده خود به روز گفت: از طرف اجرای احکام تماسی گرفته شد برای آزاد کردن چک تضمینی برای جلوه جواهری و مریم حسین خواه که هر کدام به مبلغ 5 میلیون چک ودیعه گذاشته بودند و همین طور اقدام برای پس دادن پاسپورت من. وی ادامه می دهد : قرار بود حکم را پیش از عید اعلام کنند که طول کشید و بالاخره در روزهای پرحادقه بعد از انتخابات وضعیت این پرونده روشن شد.

این فعال کمپین یک میلیون امضا در ارزیابی شرایط جدید کشور و رابطه جنبش زنان و سایر جنبش های اجتماعی با شرایط فعلی اظهار داشت: با توجه به نشانه هایی که دیده می شود مثل سختگیری های اخیر قوه قضائیه در مورد جرایم ماهواره ای و برخوردی که دارند با کانون وکلا دارند می کنند و ادامه بازداشت روزنامه نگاران و فعالان سیاسی معلوم است که قرار نیست سرکوب متوقف شود. بنابراین پیش بینی من این است که شرایط برای فعالان اجتماعی نیز سخت تر خواهد شد. زیرا تجربه نشان داده که معمولا رفتارهای پرخشونت ابتدا دامن فعالان سیاسی و جریان های اطلاع رسانی را خواهد گرفت و بعد فعالان اجتماعی. البته منظورم برخورد از نوعی است که هم اکنون صورت می گیرد وگرنه در این سالها فعالان جنبش اجتماعی همواره تحت فشار بوده اند و بابت فعالیتهای مسالمت جویانه شان بیشترین هزینه را پرداخت کرده اند.

وی درباره نقش جنبش زنان در اعتراض های مردمی تاکید کرد: این روزها این سوال را زیاد می شنویم که جنبش زنانی ها کجا هستند. جواب این است که جنبش اجتماعی جدا از مردم نیست. فعالان این جنبش هم مثل همیشه در میان مردم بوده اند. این همه دانشجویی که این روزها دستگیر شدند آیا در بدنه جنبش دانشجویی نبوده اند؟ این همه زنانی که دستگیر شده اند یا حتا جانشان را از دست داده اند آیا می شود گفت که نا آشنا با فعالیتهای اجتماعی و حقوق زنان بودند؟ حتا می خواهم بگویم که درواقع این احزاب سیاسی بودند که از مردم جا ماندند و مردم خواسته ها و بعد هم رفتار جمعی مدنی شان را جلوتر از هر تصمیم گیری سیاسی ای پیش بردند. وگرنه همین روشهای مدنی و حتا اعتراض های خیابانی را سالهاست که جنبشهای مدنی و اجتماعی و از جمله زنان داشته اند و بستر آن را فراهم کرده اند. تجربه های جنبش های اجتماعی براحتی در این حرکتها دیده می شد. در حالی که فعالان سیاسی امروز دنبال خواسته های مردم می دوند و خودشان هم اذعان دارند.

پروین اردلان با تاکید بر خوشبینی نسبت به اینکه “عمومی کردن خواسته ها امروز گسترده تر شده” اظهار داشت: درخواست تغییر وضعیت حقوقی و قانونی این روزها سرعت و وسعت بیشتری گر فته است. وی در پاسخ به این سوال که آیا روشها و خواسته های فعالان جنبش اجتماعی به طور مثال کمپین یک میلیون امضا، همراه با این گستره و وسعت تغییر می کند یا در چارچوبهای گذشته پیش خواهد رفت، می گوید: این سوال هم این روزها خیلی مطرح می شود و حتا بین خود ما هم مطرح است. اما من به تنهایی نمی توانم پاسخ دقیقی به آن بدهم و درواقع فقط تحلیل شخصی ام را ارائه می کنم. کمپین یک میلیون امضا بر دو موضوع تکیه داشته، یکی جمع آوری امضا برای تغییر قوانین و ارائه به قانون گزاران و دیگری آگاهی رسانی به مردم در مورد شرایط موجود و لزوم تغییر. خب از نظر این نکته دوم، حضور میلیونی مردم و رفتار اجتماعی آنها نشان داد که این آگاهی نسبت به لزوم تغییر، الان در جامعه ما در سطح خیلی وسیعی- خیلی بیشتر از یک میلیون- وجود دارد و فقط هم مساله سیاسی نیست. بخش عمده ای از این خواسته ها اجتماعی، حقوقی و جنسیتی است.

اردلان در خاتمه به روز گفت: از نظر ارائه به قانونگزار هم شرایطی در جامعه پیش آمده که با یک پرسش روبرو هستیم. اینکه فرق رای و امضا در چیست؟ چه اعتمادی وجود خواهد داشت به قانون گزاری که قرار است این خواسته ها را بشنود؟ بنابراین این اعتماد عمومی خدشه دار شده و کسی که امضا جمع می کند برای آن پاسخی ندارد. نظر شخصی من این است که امروز برای جواب دادن به این که آیا جنبشهای مدنی روشها و استراتژی هایشان را عوض می کنند یا نه، زود است. باید نظرها و دلیل های زیادی را مطرح کنیم و به یک راه حل معقول و عملی برسیم

منبع خبر : روز آنلاین