دختری که 24 سال زندانی پدرش بود

الیزابت، زن اتریشی 42 ساله ای است که از 24 سال پیش در زیرزمين بدون پنجره ای توسط پدرش محبوس بوده است.

گفته می شود که او بارها توسط پدرش مورد آزار جنسی قرار گرفته است.

اين مرد 73 ساله همچنين متهم است که او پدر هفت فرزندی است که الیزابت بدنيا آورده است.

تجاوز جنسی و حبس’ دختر اتریشی توسط پدر

	هنوز روشن نیست که دقیقا چه کسی و چگونه پلیس را با خبر کرده است

پلیس اتریش یک پیرمرد ۷۳ ساله را به اتهام زندانی کردن دخترش به مدت ۲۴ سال در زیر زمین خانه خود، بازداشت کرده است.

پلیس می گوید متهم، جوزف، ساکن شهر آمستتن در این مدت به طور پنهانی با دخترش رابطه جنسی داشته و از او صاحب هفت کودک شده است.

دختر متهم که نامش الیزابت اعلام شده می گوید، از سن ۱۱ سالگی توسط پدرش مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته است.

پلیس اتریش می گوید سه تا از آن کودکان با مادرشان در زیر زمین خانه متهم زندانی شده بودند و سه تا هم توسط پدر و مادر بزرگشان بزرگ شده اند.

به گفته پلیس، یکی از آن هفت کودک در دوران طفولیت درگذشت و متهم جسدش را آتش زد.

به گفته پلیس، الیزابت هم اکنون ۴۲ ساله است. او در سال ۱۹۸۴ میلادی “ناپدید” شده بود.

کشف پلیس

متهم هنوز در خصوص اتهام های وارده به او که مقاربت جنسی با دخترش و زندانی کردن او و سه کودکش عنوان شده، اظهار نظری نکرده است.

پلیس زمانی وارد عمل شد که دختر نوجوان بیماری بنام کریستین برای مداوا به بیمارستان منتقل شد.

مقام های بیمارستان که به شدت نگران کریستین بودند، خواستار دیدار با مادر او یعنی الیزابت شدند.

پلیس می گوید متعاقبا، متهم الیزابت یعنی دخترش را به همراه دو کودک دیگر از زیر زمین خانه آزاد کرد.

هنوز روشن نیست که دقیقا چه کسی و چگونه پلیس را با خبر کرده است.

الیزابت و کودکان وی هم اکنون تحت مراقبت های پزشکی و روان پزشکی قرار دارند.

پلیس می گوید وی در حال حاضر از متهم صاحب سه دختر و سه پسر پنج تا بیست ساله است.

به گفته بازرسان، سه کودکی که توسط پدر و مادر بزگشان بزرگ شده اند در بدو تولد به همراه نامه ای که در آن آمده بود الیزابت نمی تواند از آن ها مراقبت کند، به پدر و مادر بزرگشان واگذار شده بودند.

حدود دو سال پیش هم پلیس اتریش دختر نوجوانی را پیدا کرد که حدود هشت سال در زیر زمین خانه اش در حوالی وین، پایتخت اتریش، زندانی شده بود.

اعتراف’ مرد اتریشی به داشتن هفت فرزند با دخترش

	شهر کوچک آمستتن در 130 کیلومتری غرب وین قرار دارد

یک مرد 73 ساله اتریشی به حبس دخترش برای 24 سال در زیرزمین خانه و داشتن هفت بچه از او اعتراف کرده است.

پلیس گفت که جوزف فریتزل همچنین اعتراف کرده که جسد یکی از بچه ها را که در خانه ای در شهر کوچک آمستتن، در 130 کیلومتری غرب وین، جان باخت سوزانده است.

آقای فریتزل به دادگاه منتقل شده و همزمان مقام ها سرگرم رسیدگی به نیازهای جسمی و روحی زن که اکنون 42 سال دارد و شش فرزند او هستند.

عکس های زیرزمین خانه متهم آشکارکننده شبکه ای پنهان از اتاقک های کوچک بی پنجره است که دیوارهای آن صداگیر هستند.

دادستان ها می گویند که انتظار می رود آقای فریتزل پس از حضور در دادگاه تحت بازداشت قرار گیرد.

الیزابت روز 28 اوت 1984 در سن 18 سالگی ناپدید شد زمانی که – بر اساس شهادت او به پلیس – پدرش او را به زیرزمین خانه کشید و پس از دادن قرص خواب آور حبسش کرد.

الیزابت وادار به نوشتن نامه ای شد که در آن وانمود شده بود از خانه گریخته است.

فرانتس پالزر، رئیس دایره امور جنایی بخش جنوبی اتریش گفت که آقای فریتزل به سوءاستفاده مکرر جنسی از دخترش در دوران حبس اعتراف کرده است.

آقای پالزر گفت جوزف فریتزل به محققان گفته که الیزابت هفت فرزند به دنیا آورده اما یکی از آنها فورا پس از تولد درگذشته و او جسد را داخل دستگاه زباله سوزی ساختمان انداخته است.

پلیس در کنفرانسی خبری گفت بچه های بازمانده اکنون 5 تا 19 سال دارند. سه نفر از بچه ها در داخل زیرزمین با مادرشان نگاهداری می شدند و هرگز رنگ آفتاب را ندیده اند.

به گفته بازرسان، سه کودکی که توسط پدر و مادر بزرگشان بزرگ شده اند در بدو تولد به همراه نامه ای که در آن آمده بود الیزابت نمی تواند از آن ها مراقبت کند، به پدر و مادر بزرگشان واگذار شده بودند. نامه را ظاهرا الیزابت به اجبار پدرش نوشته است.

	الیزابت در سال 1984 ناپدید شد

رزماری همسر جوزف فریتزل که هفت فرزند از او دارد ظاهرا از این جرایم ادعایی خبر نداشته است.

ماجرا در ماه جاری زمانی فاش شد که بزرگترین فرزند الیزابت، کرستین 19 ساله که پسر است، به شدت بیمار شد و به بیمارستان برده شد.

پیامی توسط بیمارستان که در آن از مادر کرستین درخواست می شد به بیمارستان مراجعه کند از تلویزیون محلی پخش شد و الیزابت با دیدن آن به پدرش تمنا کرد به او اجازه دهد به بیمارستان برود.

بلافاصله پس از آن پلیس آقای فریتزل را دستگیر کرد و کلیه فرزندان را تحت مراقبت خود قرار داد.

حدود دو سال پیش هم پلیس اتریش دختر نوجوانی به نام ناتاشا کامپوش را پیدا کرد که حدود هشت سال در زیر زمین خانه ای در حوالی وین، پایتخت اتریش، توسط مردی که او را در کودکی ربوده بود زندانی شده بود.

خانم کامپوش که اکنون 20 سال دارد پیشنهاد کمک به قربانیان این حادثه را کرده است.

وی به یک رادیو اتریشی گفت: “می توانم تصور کنم که پشت سر گذاشتن این وضع چقدر برای مادر بچه ها و همچنین برای همسر مجرم دشوار است.”

میدی برای کودکان محبوس

	یک اتاق برای غذا پختن و یک اتاق برای خوابیدن وجود داشت

تصور اینکه کودکان اتریشی که از زمان تولد در اتاقی محبوس بودند چه تجربه ای را از سر گذرانده اند دشوار است.

اما کارشناسان می گویند صدمات روانی که در این مدت به آنها وارد شده ممکن است کمتر از آن باشد که شما فکر می کنید.

پسران این خانواده که یکی 18 و دیگری 5 سال دارد همراه با مادر 42 ساله شان الیزابت فریتزل تحت مداوای پزشکی و روانی قرار دارند.

کرستین دختر 19 ساله این خانواده بدلیل نامعلومی در حال اغما و در بیمارستان بسر می برد.

ارنست برگر روانشناسی که با ناتاشا کمپوش دختری که در سن 10 سالگی ربوده و تا سال 2006 به مدت هشت سال در اتاقی در اتریش محبوس شده بود، کار کرده می گوید الیزابت و فرزندانش احتمالا دچار آسیب های روحی متعددی شده اند.

او می افزاید آنها نیازمند مشاوره های روانی وسیعی برای بازگشت به یک زندگی طبیعی هستند.

وی به خبرگزاری رویترز گفته است “تبعات این آسیب های روانی می تواند متعدد باشد و شامل افسردگی شدید، احساس خودکشی و دوری از جامعه می شود اما نهایتا بستگی به فرد دارد.”

“آنها حملات اضطرابی، هراس و کابوس های شبانه دارند.”

‘ماشین واقعی’

جزئیات بیشتر این ماجرا به تدریج منتشر می شود اما یک مقام محلی بنام هانس هاینتز-لنتز با پسر 5 ساله صحبت کرده است.

او می گوید: “من به کلینیکی در ماور رفتم و در آنجا با مددکاران اجتماعی گفتگو کردم. اعضای این خانواده را دیدم و متوجه شدم که این پسر 5 ساله در شرایط بهتری است.”

“او حتی به من گفت چقدر خوشحال است و سوار یک ماشین واقعی شدن چقدر جالب است.”

به گفته پلیس مادر این کودکان به آنها سخن گفتن را آموخت.

	اتاق های این محبس بسیار باریک بوده اند

ظاهرا این خانواده تلویزیونی هم داشته اند اما روشن نیست که برای چه مدت.

پروفسور جی بلسکی کارشناس خانواده و رشد کودک در کالج بیربک دانشگاه لندن می گوید این واقعیت که این کودکان با یک منبع آرامش یعین مادرشان و نیز با یکدیگر بوده اند ممکن است میزان آسیب های روانی را قدری کاهش داده باشد.

وی به وبسایت بی بی سی نیوز گفت: “این کودکان ممکن است از زندگی اجتماعی نسبتا قویی برخوردار بوده باشند. چهار نفر و یا حداقل سه نفر از آنها برای مدتی طولانی با یکدیگر زندگی کرده اند. این داستانی نیست که در آن کودکی به تنهایی در کمدی حبس شده باشد.”

او افزود پسر 5 ساله احتمالا حتی از شرایط ویژه خود آگاه نبوده است.

“داشتن کتاب، بازی و تلویزیون به معنای این است که این کودکان می توانستند یک زندگی در اطراف خود بنا کنند.”

اما پرفسور بلسکی می گوید بخش اعظم این بستگی به وضعیت روانی مادر آنها دارد.

او تاکید می کند “تصور این بسیار دشوار است که سلامت روانی مادر تغییری نکرده است. این احتمالا توانایی او در حمایت و تقویت کودکانش را تضعیف کرده باشد.

به گفته پلیس الیزابت بسیار آشفته بنظر می رسید.

مشکلات اجتماعی

پرفسور بلسکی می گوید تلویزیون احتمالا به کودکان رفتارهای اجتماعی و جهان اطراف را آموخته است.

اما او می افزاید کودکان بزرگتر ممکن است هنگامیکه متوجه شدند این جهان خیالی نیست بلکه واقعیت دارد و آنها از آن محروم بوده اند با مشکل مواجه شده باشند.

پروفسور بلسکی می گوید تردیدی نیست که این کودکان دچار آسیب های روحی شده اند.

او تاکید می کند بعید است که کودکان نوجوان هرگز بتوانند زندگی عادی داشته باشند اما رشد ذهنی در سنین بالاتر هم امکان پذیر است زیرا مهارتهای اجتماعی قابل یادگیری هستند.

پیتر فانگی مدیر دپارتمان تحقیقاتی روانشناسی بالینی، آموزشی و بهداشتی در دانشگاه کالج لندن می گوید این کودکان به خطر عدم تعاملات اجتماعی در میان مدت با مشکلات اجتماعی قابل ملاحظه ای مواجه خواهند بود.

“آنها احتمالا از نارسایی های شناختی رنج می برند و بخشی از مغز آنها که با احساسات سایرین ارتباط برقرار می کند ممکن است رشد کافی نیافته باشد.”

اما به گفته او کودک پنج ساله از نظر شناختی شانس بسیار خوبی برای بهبودی دارد و سایرین نیز همچنان امکان یادگیری دارند.

بر اساس گزارش های منتشر شده آزمایشهای گوناگونی بخصوص بر روی پوست و چشم آنها که از نور آفتاب محروم بوده در حال انجام است.

دکتر کالین میشی که متخصص اطفال در بیمارستان ایلینگ غرب لندن است می گوید محرومیت آنها از نور آفتاب به مدت طولانی ممکن است که تاثیرات خیلی مخربی بر جای نگذاشته باشد.

وی به وبسایت بی بی سی نیوز گفت: “اگر شما از تغذیه کافی برخوردار باشید لزوما به نور آفتاب زیادی احتیاج ندارید.”

او می افزاید: “اتریشی ها بخصوص از تغذیه خوبی برخوردارند و ویتامین های زیادی در غذای آنهاست.”

دکتر میشی می گوید مشکل اصلی آنها روانی خواهد بود.

منبع: http://www.bbc.co.uk/persian/